Uyku

Merhaba,

Hızlı haftasonlarının bünyeyi zorlamaya başladığı, çarşambaların cumalara karıştığı, pazartesilerin iyice çekilmezlediştiği zamanlara geldik kadim dostlarım. Zalim Oslo soğuğu yakamıza yapıştı, buza basmak suretiyle kayıp düşmeden çişe gitmek bile marifet gerektiriyor. Karanlık insanın resmen içine işliyor ve yaşam enerjisini söküp çıplak ağaçların arasına atıyor. Koşarak peşinden gidiyorsun, onu geri istiyorsun, ama kayıp düşüyorsun üstüne bir de götün acıyor. Bir şey eksik burada, çok önemli bir şey resmen "yok". Onun arayışına veriyorum kendimi bundan sonra, ne olduğunu bulup üstüne gideceğim. Gerçi en son böyle düşündüğümde İstanbul'daydım, yine bir kış günüydü ve kar yağıyordu. Şortumu, ayakkabılarımı giyip üstüme de bir kazak geçirmiştim ve kendimi dışarı atmıştım. Sonra Google Earth'e sorup öğrendiğim üzere 17 km koştuğum bir gün olmuş. Belim yine kendini koyuverdiği için bu ihtimal ortadan kalkıyor ve yerini yazar kimliğim alıyor. Hem bu sayede 2 gün boyunca geçmeyen kramplardan da bir vücut çalımıyla sıyrılmış olunuyor.

Dün eve sabah 6 da geldiğim ve bugün istemeyerek de olsa akşam 6:30 a kadar uyuduğumdan hiç gün ışığı görmedim ve bunun üstümde bıraktığı değişik etkiler bu yazıya yansıdı sanırım. İşe nasıl gideceğim çok merak ediyorum ehhehe.

Öfff yazarken ayrı canım sıkıldı okurken ayrı canım sıkıldı. Bitsin bu yazı.

Gş: Beastie Boys - Sabotage

Herkes gölgesinden biraz hızlıdır. Levent bile.
Anonim